Frankfurt-Marathon

31-Oktober-2010

Waar zal ik beginnen…. een weekend wat al heel lang in me hoofd zit, was dit weekend. De Frankfurt Marathon! Vrijdag zijn Thomas en ik op weg gegaan. We mochten verblijven in het Mövenpick Hotel waar alle elite atleten verbleven. Daar aangekomen sta je tussen allemaal Kenianen van wereld klasse! Dan voel je je ineens wel klein tussen deze wereldtoppers. Alhoewel ik met mijn 1.66 bij sommige Keniaanse dames groot was ;)

’s Avonds was er een “Get together-Party” waarin sponsoren hun woordje deden en de meest belangrijke atleten voorgesteld werden. Hierna mochten we aanvallen op een heerlijk buffet! Zaterdag een pasta party als lunch en een technische meeting waarin iedereen zijn startnummer kreeg overhandigd. Nummer F19 was voor mij.

Zondag ochtend. Ik werd al vroeg wakker, en had er helemaal zin in!! Om 7 uur lekker ontbijten en daarna de 8 bidons inleveren die op elke 5 km punt bij de verversingsposten gezet zouden worden. Ideaal, je eigen bidon met sportdrank onderweg.

9 uur… eindelijk inlopen en weg uit de zenuwslopende lobby van het hotel waarin het een drukte was geworden. Alles voelde lekker, de beentjes deden wat ze moesten doen en voelde hoe ze moesten voelen. Het weer zag er goed uit, de zon begon zelfs vlak voor de start achter de wolken vandaan te komen. Nog even naar de wc (10 min. wachtrij..) en dan naar de start toe. Wat een mensen! Wat een sfeer! De muziek en de speaker, na het voorstellen van een aantal atleten, galmde door de stad. Zehn, Neun, Acht, Sieben… ik had me toch kippenvel en pang.. de marathon begon. De eerste 5 moest ik me niet gek laten maken door de enorm gave sfeer die in de stad hing. Het voelde goed en ik liep me eigen race. Aan de km tijden te zien zat ik goed. De eerste drankpost kwam al zo snel! Ik hoefde niet te zoeken naar me eigen drankje, want me mannetje stond daar al klaar met het drankje. Voor het 10 km punt ging het parcours behoorlijk omhoog over een lange afstand. Ineens voelde ik in me linkerbovenbeen een verharding opkomen. (Dit had ik 2 weken geleden in me rechterbeen gekregen tijdens een duurloop, waardoor ik bijna deze dag af moest zeggen.) “Het zal wel weer weg trekken” dacht ik nog. Daar stond Thomas weer met het volgende drankje en de klok kwam ook in beeld: 10 km in 36 hoog. Alles voelde easy en makkelijk, het drinken ging me ook goed af. De pijnplek ging niet weg, maar werd juist stijver. Met het verkleinen van mijn pas voelde het een stuk beter aan. Af en toe na de drankpost begonnen mijn darmen wat op te spelen. Iets waar ik vooraf al bang voor was. De 15 km 55.20 en weer een bidon, ik kon hem gelukkig goed vinden tussen de andere bidons. Mijn been was ondertussen heel erg stijf geworden en liep niet lekker meer. De darmen begonnen weer op te spelen en vlak voor het 20 km punt heb ik dan toch achter een reclame bord me “wc” stop gehouden.. Dat luchtte op, volgende drankpost en ik passeerde de halve marathon. Met een klok die 1.18.38 aan gaf probeerde ik me been uit me hoofd te zetten. Als ik me zo fris voel kan ik dat waarschijnlijk wel volhouden tot de finish met een zeer been. Al heel werd het erger en erger, bij een volgende brug kreeg ik dezelfde pijnlijke plek zelfs in me andere been erbij… shit zooi!! dacht ik. Weer proberen aan iets anders te denken en heel misschien gaat het nog weg. Km punt 25… mijn pas kan ik niet meer afmaken en het begint door te trekken naar mijn bil en heupspieren. Wat zal ik doen, dit schiet al bijna vanaf de 10 door me hoofd heen, maar nu weet ik het echt niet meer… Km 30, en blokkeer zo erg dat ik bij de 33 stop om de benen te rekken, en weer verder gaan. Drankpost 35 weer stoppen en rekken en verder proberen te gaan. Thomas die bij 36 stond en de pijn die ondragelijk is geworden. “Nog even”, dacht ik nog. Bij 37 weer stoppen om te rekken, en terwijl ik stop val ik zowat om… De pijn in de bovenbenen is zo erg geworden dat ik niet kan rekken, niet kan joggen, niet de stoep op kan en geen bochtjes meer kan lopen. Ik sta daar tussen al die hoge gebouwen in een grote stad en voel me ineens heel klein en alleen... Ik voel me verslagen, boos, verdrietig, hulpeloos er zijn geen woorden voor eigenlijk. Waar moest ik heen… al wandelend ben ik het parcours maar blijven volgen. Vol met tranen en rillend van de kou, kwam ik pas voorbij het 41 km punt me vader tegen. Ontroostbaar was ik! Woedend, teleurgesteld, leeg….

Onderstaand lijstje laat hele mooie tijden zien. Ondanks de wc stop en een stijve been, een tijd van 1.18.38 op de halve marathon. Dit is dan achteraf zeker een pluspunt en wil ik meenemen naar de volgende marathon. Ik besef wel dat dit is wat ik wil. Op de marathon valt veel te leren, en hopelijk heb ik aan deze verschrikkelijke ervaring iets voor de toekomst…